همين معنا در كلام امير المؤمنين و سيد الوصيّين - عليه و على آله افضل صلوات المصلّين - آمده ، آنجا كه مىفرمايد : 5 - « ما من احد ابتلي و ان عظمت بلواه باحقّ بالدّعاء من المعافى الّذى لا يأمن من البلاء » . يعنى : « مبادا كسى كه فعلا بلايى به او روى نياورده و در عافيت زندگى مىكند ولى در آينده از آن در امان نيست ، گمان كند كه انسان گرفتار - هر چند گرفتاريش بزرگ باشد - بيشتر از او به دعا نيازمند است . ( بلكه وى نيز براى دفع بلاهاى آتيه به دعا نياز دار ) » . از اين حديث ، فهميده مىشود كه هر فردى به دعا نياز دارد ، چه آن كسى كه در عافيت است و چه آن كس كه مبتلاست ، منتها دومى براى بر طرف ساختن بلايى كه هست و اوّلى براى جلوگيرى از نزول آن . علاوه بر اين ، دعا سبب جلب منفعت و يا بقاى نعمتهاى موجود نيز مىگردد ، چون معصومين - عليهم السّلام - از آن به « سلاح و ترس » تعبير كردند ، « سلاح » وسيله‌اى است كه انسان را به منفعتى برساند ، يا ضررى را از او دفع كند و « ترس به « سپر » مىگويند كه موجب حفظ و نگهدارى انسان از مشكلات و سختيها مىشود . رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - فرمود : 6 - « الا ادلّكم على سلاح ينجيكم من اعدائكم و يدرّ ارزاقكم ؟ قالوا : بلى يا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - قال : تدعون ربّكم بالليل و النّهار فإنّ سلاح المؤمن الدّعاء » . يعنى : « آيا اسلحه‌اى را به شما معرفى كنم كه هم شما را از شرّ دشمنانتان نجات ميدهد و هم روزيتان را زياد مىنمايد ؟ گفتند : بلى يا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - فرمود : پروردگارتان را در شب و روز بخوانيد و دعا كنيد ، چون دعا ، اسلحهء مؤمن است » .